Położenie Galowic

Gmina Żórawina, woj.dolnośląskie.
Odległość od dworca Wrocław Gł. - 13 km, od węzła autostradowego 7,9 km, z Żórawiny 1 km

Dojazd do Galowic z Wrocławia
Autobusem linia 503 sprzed Eureki na ul. Kołłątaja, zatrzymuje się koło dworca PKS na ul. Slężnej, na Borowskiej przy Slicznej oraz na Ołtaszynie.
Samochodem
Trasą E- 67 przez Bielany Wrocławskie, po przejechaniu wsi Domasław skręt w lewo w kierunku na Żórawinę i po 2,9 km pojawią sie kierunkowskazy pokazujące dojazd do Muzeum Powozów Galowice.


Dojazd autostradą z kierunku Katowic. 

Wyjazd 161 Krajków, jedź  drogą 394 kierunek Wrocław  Wschodni i po1,4 km skręć w lewo  kierunek  Żórawina.  Przejedż Żórawinę i po 4,1 km skręć w lewo na Przecławice. Po 100 m pojawi się tablica Galowice. Po wjeździe do wsi po prawej stronie przez barokową bramę widać szachulcowy spichlerz.


800 lat historii Galowic

Ziemie na których są położone Galowice pozostawały pod panowaniem polskim, czeskim,  austriackim, pruskim, niemieckim i od 1945 r. ponownie polskim. Nazwa wsi zmieniała się, lecz zawsze brzmiała podobnie: Galowitz -1270 r., Gallowitz -1279 r., Galowicz -1307r., Galovicz -1338 r., Galowicze - 1459 r., potem już do roku 1937 funkcjonowała nazwa Gallowitz, którą zmieniono na Gallen. Od 1945 roku używana jest nazwa Galowice.
Pierwsze wzmiankowania pochodzą z czasów Henryka I ( 1201 -1238) i i jego żony Jadwigi. Wiek XIII był okresem intensywnego osadnictwa na Śląsku ludności niemieckojęzyczne,j głównie z Turyngii, Frankonii, którzy zasiedlili około 1200 wsi i 120 miast, głównie powiązanych z klasztorami. Galowice podlegały pod klasztor cytersów w Lubiążu. Już w roku 1202 opat klasztoru w Lubiążu zanotował wpłatę dziesięciny z Galowic. Ówczesna nazwa Galowic to Uyelawez oraz Velawez. Od roku 1242  Galowice podlegały jurysdykcji Wrocławia i przez 400 lat właścicielami tej miejscowości były rodziny radnych tego miasta.

W roku 1307 odkupił ją od Henryka von Biberstein Arnold ze Świdnicy, a jego syn sprzedał mieszczanom z Wrocławia - braciom Mikołajowi i Arnoldowi von Nicze. W r.1339 Galowice otrzymały lokację (jako własność świecka) na prawie niemieckim. Rodzina Sachs posiadała Galowice przez prawie sto lat: od 1360 do 1456, kiedy to majątek przeszedł w ręce wrocławskiego mieszczanina Petera Falkenhayna. Kolejno dobra znajdowały się we władaniu rodzin: Ungerathen, Haugwitz, od 1529 r. - von Manau, po czym przez małżeństwo przeszły na Gutthaetterów. Christoph Gutthaetter sprzedał Galowice w 1560 r. Karlowi Veit, a jego syn w 1571 r. rodzinie Kromayer. W roku 1700 właścicielami majątku stała się rodzina patrycjusza z Wrocławia o nazwisku von Kottulinsky, lecz zaledwie po pięciu latach wdowa po nim Anna Magdalena sprzedała Galowice  Annie i Christophowi von Gutsmuths, którzy po 53 latach zbyli folwark Georgowi Wenzel von Loos. Posiadłość po dwudziestu latach następnie przeszła do Carla Ignatza Salice, a od roku 1780 właścicielem Gallowitz był Tajny Radca Franz Weichard von Skrbensky und Hrzistie. Zmarł on w roku 1809 i dla upamiętnienia postawiono mu pomnik w pałacowym parku. Następnie majątek dostał się w posiadanie rodziny Ernsta Ferdynada von Tschiersky, od której w roku 1826 odkupił go Radny Miejski Karl Friedrich Heymann z Wrocławia. W roku 1840 posiadłość nabył deputowany do rządu śląskiego Emil Otto von Lieres und Wilkau, który później ożenił się z Agnes von Prittwitz und Gaffron. W okresie tym znacznie rozbudowano pałac oraz powiększono posiadłość przez kupno w roku 1847 Repplina (Rzeplina) oraz Tschauchelwitz (Szukalic).  Całość terenów rolnych liczyła 2500 mórg. W Galowicach zbudowano kotłownię parową, powiększono zabudowania gospodarcze. Należy dodać ,że posiadłość była położona na najbardziej żyznych glebach Śląska, znakomitych do uprawy pszenicy i buraków cukrowych.
W 1925 roku zbudowano polową kolejkę wąskotorową, wiodącą z Jaksonowa (Jackschönau), przez Galowice do Szukalic (obecnie Żórawina Osiedle).  Druga kolejka odsługiwała folwark Galowice. Kolejka pozwalała na zbieranie z pól buraków cukrowych i dowożenie ich do cukrowni w Szukalicach - obecnie Żórawina Osiedle, gdzie produkowano surowy ( brązowy) cukier, transportowany dalej kolejką wąskotorową do cukrowni na Klecinie (Klettendorf). Trasa przebiegała wzdłuż rzeki Ślęzy pomiędzy Szukalicami i Rzeplinem. Za Szukalicami tory przecinały drogę i prowadziły wzdłuż niej do Komorowic i dalej przez Lasową do Kleciny. Po  II wojnie, aż do 1966 roku ciuchcia przewoziła tylko buraki z rozszabrowanej cukrowni w Żórawinie, w której pozostał tylko punkt skupu.  Wąskotorówka z Jaksonowa do cukrowni w Żórawinie -Osiedle funkcjonowała do 1961 r.
Transport w obrębie majątku Galowice odbywał się także na torach. Odgałęzienia tej kolejki prowadziły z pól do wszystkich zabudowań przy placu folwarcznym oraz lokalnej gorzelni.
Resztki torów oraz ślady po torach widać wyraźnie w starobruku drogi przechodzącej przez barokową bramę w Galowicach ( datowaną na rok 1721). Na przełomie XIX i XX wieku funkcjonowały w Galowicach dwie kuźnie. Jedna z nich jest położona na terenie majdanu (placu folwarcznego), druga visa vis bramy pałacowej.
Wieść niesie, że Emil von Lieres und Wilkau gościł w swoich dobrach lubianego przez naród cesarza Fryderyka III, którego panowanie trwało bardzo krótko, gdyż zmarł 3 miesiące po zgonie swojego dziadka Wilhelma I. Dla uczczenia obojga cesarzy – królów Prus właściciel Galowic położył w parku pałacowym widoczny do dziś kamień z napisem:  "Moim drogim, najukochańszym Cesarzom Wilhelmowi I i Fryderykowi III  zmarłym 9/3 i 16/6.1888 r. Gallowitz Emil von Lieres und Wilkau".
Majątek
Galowice od 1939 roku do początku 1945 r. był w posiadaniu Theodora von Lieres und Wilkau, do którego należał również pałac w Rzeplinie, gorzelnia w Wilczkowie, akcje cukrowni w Żórawinie Osiedle. Z zachowanych pocztówek  widać , że we wsi funkcjonowała restauracja z domem gościnnym (pod dzisiejszym numerem 4). Szyld na budynku brzmiał: Reinhold Ehrenberg Gasthof & Ausspanung. Nazwa informuje, że był tam zajazd wraz ze stacją  wymiany koni w zaprzęgach. We wsi istniał także posterunek celny, poczta, sklep z artykułami metalowymi Henschela.
   

Szachulcowy spichlerz zbożowy związany z folwarkiem dworskim w Galowicach powstał w I poł. XVIII wieku i jest ostatnim ocalałym na Dolnym Śląsku drewnianym obiektem gospodarczym o tak dużej kubaturze. Posiada drewnianą konstrukcję szkieletową o ścianach zewnętrznych pierwotnie wypełnionych glinobitką (gliną zmieszaną z ciętą słomą). Parterowa ściana północna wykonana została z barokowej, ręcznie formowanej cegły. Skarb Państwa sprzedał zdewastowany spichlerz w roku 1998. Nowy właściciel przeprowadził pod okiem konserwatora zabytków remont zabezpieczający, dodając w mansardowym dachu lukarny. Obecnie obiekt jest własnością Fundacji Gallen i został z dużą starannością odrestaurowany wraz z odbudowaną przybudówką obecnie mieszczącą kawiarnię i pomieszczenia socjalne.
 W roku 1910 wieś Gallowitz zamieszkiwało 196 osób, trzydzieści lat później ich liczba zwiększyła się do 279, obecnie Galowice zasiedla ponad 300 mieszkańców.
Drugą wojnę Galowice przetrwały z niewielkimi stratami, ucierpiał jedynie budynek dawnej restauracji. Niemieckich mieszkańców Galowic wysiedlono w roku 1946 roku. Ich domy zajęli repatriowani ze wschodnich terenów Polski (obecnie Ukraina) mieszkańcy wsi z okolic  Żytomierza. W okresie gospodarki socjalistycznej i potem przemian ustrojowych pałac, folwark i wszystkie zabudowania zostały zdewastowane, rozkradzione i  w częściach sprzedane. Spektakularnym, końcowym aktem wandalizmu było zwalenie wieży pałacowej przy pomocy stalowej liny zaczepionej do ciągnika rolniczego i rozebranie na cegły do budowy prywatnych domów. W roku 2011 w Galowicach pozostało niewiele śladów z dawnej świetności tej wsi. Przyszłość jawi się jednak w barwach optymistycznych. Od szeregu lat powstają w Galowicach nowe domy, stawiane przez ludzi wykształconych, aktywnych. Lokalna  społeczność powoli odbudowuje swoją tożsamość, powstała Grupa Odnowy Galowic. Wznowiła działalność świetlica wraz z placem zabaw, Fundacja Gallen zrewitalizowała  spichlerz i majdan folwarczny. Coraz liczniej odwiedzają wieś turyści i zorganizowane grupy miłośników powozów i zaprzęgów.
 
 


Fundacja Gallen, Organizacja Pożytku Publicznego,
Adres Pocztowy : Galowice 11A, 55-020 Żórawina, woj. dolnośląskie, Polska.
Rejestracja: Sąd Rejonowy Wrocław Fabryczna KRS 0000141562, NIP: 896 13 56 400, Regon: 932943438
Nr konta bankowego: Lukas Bank nr: 18 1940 1076 3015 5059 0000 0000
e-mail: fundacja @ gallen.pl, www.fundacja.gallen.pl